Alweer bijna anderhalve maand thuis..
22 mei 2012 2 reacties
Veel van jullie heb ik ondertussen al gezien en gesproken, sommigen van jullie nog niet, dat komt vast nog wel! Ik ben ondertussen alweer bijna anderhalve maand thuis en begin langzaam aan weer in te settellen.
Matt en ik spreken elkaar elke 2 dagen via skype. Ik heb ook een week geleden een parttime baantje gevonden als telefonish medewerkster en werk 4 uurtjes in de avond 5 dagen per week. Dat bevalt goed, het geeft me een beetje afleiding en brengt natuurlijk ook centjes binnen die weer gespaard kunnen worden voor de toekomst!
De toekomst? Matt komt in Augustus naar Europa, we gaan dan eerst samen naar het trouwen van twee Zwitserse vrienden die we op het schip leerden kennen. Dan verhuist Matt naar Belgie en vlak daarna komt hij weer een weekje naar Nederland voor een andere trouwdag van 2 schipvrienden. Ik start rond die tijd met de opleiding Godsdienst & Pastoraal Werk aan de CHE. En dan.. je raad het al, komt er alweer een derde trouwdag aan van 2 van onze andere vrienden! Jaja, het is druk.
Het word voor mij hard studeren want als ik mijn propedeuse haal kan ik naar een hogeschool in Brussel om daar 3 jaar te studeren voor een Bachelor in Sociaal Werk.
Op 1 Juli zal ik een presentatie houden in Utrecht over mijn tijd op het schip, zet het alvast in je agenda’s! Het word waarschijnlijk in de middag van 1500-1700. Vliegend Hertlaan 4a, 3526 KT, Utrecht
Op 10 Juni zal er een zendingsdienst zijn in De Rank Nieuw Welgelegen waarin ik ook in het kort iets vertel over mijn tijd op de Logos Hope.
16 apr 2012 Geef een reactie
Dinsdag de 10e kwam ik aan op schiphol en ben ik door mijn zusje naar huis gereden. Het is weer even wennen om thuis te zijn, maar het is ook ontzettend fijn om te zien dat alles bekend is, en iedereen blij is dat ik er weer ben.
Gister nam een goede vriendin van mij een nietsvermoedende mij zomaar mee naar een surprise party! (Dankjulliewel iedereen die daar was!) Dat had ik echt echt niet verwacht.
Ja.. dat was even schrikken, maar wel ontzettend leuk om te zien hoeveel mensen de moeite hadden genomen om te komen.
Nu ben ik hard bezig om uit te zoeken hoe, wat, waar en wanneer ik ga studeren. Het plan was Journalistiek, maar langzamerhand word het toch duidelijk dat dat moeilijk is als ik in 2013 toch bij Matt in Belgie ga wonen en dan naar een andere hogeschool moet..
Tja, dus nu is het veel bellen en informatie zoeken over wat nu, wat is het meest praktisch en hoe kan ik dat het beste doen?
Gelukkig heb ik mijn ouders die meedenken en zoeken naar oplossingen.
Het thuiszijn is nogsteeds even raar, maar langzamerhand voel ik me toch wel wat meer op mijn plaats en word het gemis van Matt, zijn familie en mijn vrienden van het schip wat dragelijker.
Ja, en nu moet ik ook langzamerhand een korte presentatie gaan voorbereiden over wat er nou precies allemaal gebeurd is de laatste twee jaar! Jullie horen nogwel waar en wanneer dat gaat gebeuren!
Oh! Wat ook wel handig is om te weten.. Ik heb een ander mobiel telefoonnummer nu. Als je het wilt hebben, stuur even snel een mailtje en dan geef ik het je!
Liefs, Femke
Home..
12 apr 2012 1 reactie
Hallo iedereen,
Zoals veel van jullie al weten ben ik weer thuis.
Het spijt me als ik niet iedereen heb laten weten wanneer ik precies thuiskwam, de waarheid is dat ik het niemand heb verteld behalve de mensen die ernaar vroegen.
Ik hoop dat jullie allemaal begrijpen dat het wat tijd vergt voor mij om dit weer mijn thuis te maken en weer ‘the hang of things’ te krijgen.
Op dit moment ben ik langzaam mijn koffer aan het uitpakken, met Matt aan het skypen en aan het bijpraten met mijn ouders en zusje. Zodra ik zaken op orde heb gesteld (zowel wat betreft mijn koffer als emotioneel) wil ik langzaam aan beginnen iedereen te zien om de laatste twee jaar bij te kletsen.
Deze zondag ben ik waarschijnlijk in De Rank in Utrecht, en volgende week zondag plan ik om naar Gemeente Geldermalsen te komen.
Stuur me een mailtje als je wilt! Maar houd er rekening mee dat ik misschien niet meteen op de koffie kan komen (of andersom).
Heel veel liefs en ik kijk ernaar uit om bij te praten!
Femke
P.s. Bedankt voor de kaartjes en berichtjes die sommigen van jullie gestuurd hebben!
Something that just touched me.. again.
25 mrt 2012 Geef een reactie
Deliver me, Jesus,
from the desire of being esteemed,
from the desire of being loved,
from the desire of being extolled,
from the desire of being honored,
from the desire of being preferred to others,
from the desire of being consulted,
from the desire of being approved,
from the fear of being humiliated,
from the fear of being despised,
from the fear of suffering rebuke,
from the fear of being forgotten,
from the fear of being ridiculed,
from the fear of being wronged,
from the fear of being suspected.
And Jesus, grant me the grace to desire
that others might be loved more than I,
that others may be esteemed more than I,
that in the opinion of the world others may increase and I may decrease,
that others may be chosen, and I set aside,
that others may be praised and I unnoticed,
that others may be preferred to me in everything,
that others may become holier than I, provided that I become as holy as I should.
Australie
22 feb 2012 4 reacties
Het is negen uur in de ochtend in Melbourne, Australie.
Een frisse kille tocht gaat door het huis heen, maar buiten in de zon is het lekker warm! Ik wou even laten weten dat alles goed gaat hierzo! Matt’s vrienden en familie komen constant over de vloer om Matt te zien en mij te ontmoeten. Soms word het allemaal teveel en ben ik best verlegen maar dan kan ik gewoon aan zijn moeders handje lopen en die zorgt er dan wel voor dat ik niet bestormd word met aandacht.
Het is heel goed om even een beetje rust te hebben en te reflecteren op mijn tijd op het schip. Ik mis het natuurlijk best wel, maar ik ben dankbaar voor de tijd die ik daar heb kunnen hebben en nu is het gewoon tijd voor een nieuw hoofdstuk..
Wat ik hier zoal doe? Er komen hier vaak mensen over de vloer of Matt en ik gaan naar zijn vrienden, dus het is een hoop kennismaken en kletsen. Soms neemt Matt me uit om me wat van Australie te laten zien; dingen zoals: de grote bibliotheek, het strand, de dandenongs (beschermd natuur park), de dierentuin of het stadscentrum vanMelbourne.
Als ik thuis ben help ik zijn moeder in het huishouden en doe ik mijn stille tijd.
Het is echt genieten om hier te zijn, maar aan de andere kant is het ook erg moeilijk om het schip los te laten en om niet bezorgd te zijn over wat er in te toekomst gaat gebeuren.
Met een vriendin in Melbourne
Op dit moment is het bijna zeker dat Matt aan het einde van dit jaar naarNederlandkomt; twee ‘SP-couples’ die we hebben leren kennen op het schip, trouwen in Augustus en September in Zwitserland en inNederland, dat willen we natuurlijk voor geen goud missen! Dan zal Matt naar Brussel verhuizen om daar met OM te werken en ik blijf voor tenminste 1 jaar in Nederland om mijn propedeuse te halen (hopelijk) voor Journalistiek (of een andere studie, God knows..). Wat er daarna gaat gebeuren is nog erg onzeker; het enige dat we weten is dat we uiteindelijk samen terug te zending in willen, en daar werken we ook naartoe. Hoe dan ook, God heeft het in zijn hand en we weten dat we niets hoeven te vrezen zolang we Hem op de eerste plaats in ons leven zetten.
We hebben in de laatste twee jaar zoveel bewijs van zijn aanwezigheid en kracht gekregen!
Nou, ik hoop dat ik jullie zo goed geinformeerd heb.. Bedankt voor jullie gebed en support!
Liefs, Fem
So Long! Farewell!
10 feb 2012 1 reactie
De kale muur rondom mijn bed spreken boekdelen
‘Jou tijd is gekomen en gegaan, nu is het tijd dat iemands anders foto’s rondom dit bed hangen, tijd om je prinsessen dekbed in de tweedehands-weggeef-kamer te gooien (Charlie, voor degenen die bekend zijn met OM), tijd om je oude kleren aan je cabinmates te geven en tijd om voor de laatste keer de deur achter je te sluiten en de trap naar boven te beklimmen om je sleutel in te leveren.’
Laatste keer ‘weltrusten’ zeggen tegen mijn cabinmates, laatste keer de dag afstrepen op de gezamelijke kalender, laatste keer rond de bookfair lopen, laatste keer…
Maar voel ik me verdrietig? Nee. Jongens, ik voel me prima, de realiteit heeft me echt nog niet bereikt. Ik voel me een beetje ‘numb’ (verdoofd)! Ik heb gister twee van mijn beste vrienden uitgezwaait, en het voelde zo onecht. Alsof het maar een droom is.
En dat was het ook. De Logos Hope was een droom die uitkwam voor mij, misschien kwam het niet uit precies zoals ik verwacht had, maar het gebeurde. Een hele lange, levens echte droom, waarin God me een heel aantal keren wakker maakte met een klap in mijn gezicht, om de realiteit onder ogen te zien, niet zo egoistisch te zijn en echt voor Hem en Hem alleen te leven.
Maar God deelde niet alleen klappen uit, want als het teveel werd had ik altijd een rotsvast fundament waar ik op kon terugvallen.
Mijn grootste les is, dat.. Ookal kwam ik om God te dienen, het is heel anders uitgekeerd. Ja, ik heb deze twee jaren voor God gegeven en God heeft me veel geleerd. Maar er is 1 ding dat ik heb geleerd dat mijn hele houding veranderde: God is ultiem verhoogd als we aanvaarden dat Hij degene is die geeft, en wij zijn degenen die ontvangen. Niet omgekeerd. Er is niets dat wij aan God kunnen geven dat Hij nodig heeft. Wij kunnen Christus nooit ‘terugbetalen’ voor wat hij voor ons heeft gedaan. En dat is ook niet nodig! Het punt is; dat ik leerde dat ik Hem dieper kan leren kennen, niet door te geven, maar door te ontvangen van Hem.
Door te aandacht, tijd, steun en positiviteit te steken in mensen over de hele wereld, heb ik zoveel meer teruggekregen dan ik weggaf! Het was zo gaaf om mensen in Afrika te zegenen met een Bijbel, of om mensen te bemoedigen met mijn getuigenis in bijbelstudiegroepen in de Arabische wereld (en geloof me, mijn getuigenis klinkt zo nietig naast de getuigenis van deze mensen). Ik genoot er zo van om met wezen te spelen in elk deel van de wereld, om ze verhaaltjes voor te lezen terwijl ze mijn haren vlechten en om woordjes in hun taal te leren. En zoveel meer! Maar al dit was uiteindelijk ontvangen, en niet geven.
Ik ben iedereen ontzettend dankbaar voor de steun die ik heb gekregen! De kaartjes, de emails, de telefoontjes, het gebed, de financien en de bemoedigende reacties op facebook, twitter en deze blog. Het heeft zoveel geholpen! Heel erg bedankt!
Ik kom thuis mid-april, en ergens daarna loop je me ongetwijfeld wel ergens tegen het lijf want ik heb een hoop geklets in te halen met een heleboel mensen!
Femke
Aardbeving..
07 feb 2012 1 reactie
Hey iedereen!
Sommigen van jullie hebben gehoord van de aardbeving die hier maandagochtend was.
Op het moment van de aardbeving was ik op het schip, dat ligt in Cebu-island (vlak naast Negros-island) waar geen landverschuivingen waren, alleen een hele hoop bevingen en paniek.
Veel van de crewmembers waren buiten omdat het een vrije dag was, en veel kwamen terecht in een chaos van paniekerige mensen die begonnen te rennen, maar niemand van ons is gewond geraakt. Het tsunami alarm is inmiddels weer ingetrokken en alle winkels zijn weer open.
De gevolgen van de aardbeving zijn veel erger op Negros-island. We kunnen bidden dat er een mogelijkheid zal zijn om een team van het schip te sturen om van dienst te zijn daar!
Dankjulliewel voor jullie zorgen en medeleven!
Fem
Als je dit leest weet je dat ik binnen 7.8 miljoen seconden thuis kom :) Jeej!
12 jan 2012 1 reactie
1 maand voordat ik naar Australie vlieg en 3 maanden voordat ik thuiskom, dat is wel een mooie datum voor een nieuwe blog post..
Deze hele week is het mijn taak om met alle meiden van mijn team af te spreken, met ze te praten over werk, hun houding, ervaringen en evaluatie van mijn leiderschap.
Geweldig! Mijn taak is om thee te drinken en te babbelen met verschillende meiden, YES! Tegerlijkertijd vul ik ook evaluatie formulieren in voor hen, waarin ik beschrijf wat hun min en plus punten zijn en hoe hun werkhouding is.
Gisteren heb ik mijn ‘vaarwel-praatje’ gegeven op de laatste Team Dag die ik had. Ik ga mijn team zo erg missen! Nu het allemaal tegen het einde loopt realiseer ik me des te meer hoe gezegend ik ben om als 19 jarige, een leider te zijn van een internationaal team. Ik moedig hen aan en draag de consequensies als er iets fout gaat en zij inspireren mij, en ondersteunen mij in de beslissingen die ik neem. Het is zo mooi om een shiftleider te zijn!
Er zitten ook moeilijke kanten aan, soms voel ik me zo ontmoedigd en onenthousiast, en dan moet ik toch nogsteeds het goede voorbeeld zijn en een lach op mijn gezicht hebben, want als ik het niet zie zitten, is mijn team ook niet happy.
Daarom heb ik de laatste maand wat rust gekregen van mijn leiders, de stress werd me gewoon even teveel, en de druk van de heimwee, naar Australie gaan, afscheid nemen van het schip en vrienden word steeds zwaarder.
Een les die ik hierin geleerd heb, is dat mijn team net-zo-goed voor mij zorgt als ik voor hen. Een maand en een week ofzo geleden was ik er zo doorheen dat ik zomaar uit het niets in tranen uitbrak vlak nadat we de ochtendbijeenkomst hadden gehad.
Na zo’n bijeenkomst blijf ik achter zodat iedereen mij vragen kon stellen, en deze dag vertelde een hele hoop vrienden me ineens dat ze 2 uur eerder van werk weg moesten omdat ze in een programma zaten die avond! Dat kwam erop neer, dat ik als enige shiftleider, samen met zo’n 10 mensen achter zou blijven, en dat is gewoon niet zoveel als je je bedenkt dat er normaal minimaal 21 mensen werken.
Iedereen kwam dus naar mij toe, en na een paar tevergeefse pogingen om niet te huilen gaf ik dan toch in. En direct sloot mijn team in een kring om mij heen en begon te bidden voor me. (Wat me nog emotioneler maakte, pffft ‘the curse of being a girl’). Dat bemoedigde me heel erg, en maakte me ervan bewust dat ik niet alleen maar zorg voor hen en dat het niet alleen mijn taak is om te zorgen dat het goed gaat met iedereen. Dat doen we als team!
In Singapore ben ik ook naar een ‘activiteiten huis’ voor geestelijk gehandicapte volwassenen geweest om daar een dag activiteiten te verzorgen.
Het was echt zo geweldig! We hebben spelletjes met ze gespeelt en door middel van verkleden en plaatjes en filmpjes uitgelegd waar we vandaan komen en wat we doen.
Dat was gaaf, we konden ook een bemoediging zijn voor de mensen die dit elke dag doen, dat was mooi.
Kerst was geweldig, Matt en ik hebben een vriend inSingaporedie ons en andere vrienden van ons had uitgenodigd om op eerste kerstdag naar zijn huis te komen om het internet te gebruiken en om noodles te koken en pizza te bakken en gezellig spelletjes te spelen. Dat was echt heel leuk.
Op kerstavond serveerden de leiders van het schip iedereen met een heel lekker kerstdinner van 3 gangen. Samen met een paar vrienden hadden we ook hard geoefent voor een ‘carol service’ op kerstavond. En die was ook erg geslaagd, de hele community was erbij en het was een kerstavond met ‘just us’, geen gasten of andere mensen, alleen onze ‘schips familie’.
To zover de blog weer! Nu is het tijd voor mijn eerste wandeling in Cebu, Filipijnen!
Fem
Lesson learned: it’s more blessed to give, than to receive
01 dec 2011 2 reacties
Dit is een korte, maar iets speciaals.
Kota Kinabalu, Malaysia, is een geweldige haven. De stad is niet ver weg, het eten is lekker en heel goedkoop en lekker wandelen kan ook heel goed!
Maar daar schrijf ik deze blog niet over.
Soms, werkt God op een manier die je zelf niet plant, of die je niet had aan zien komen. Want God’s wegen zijn anders dan die van ons, hij weet wat we nodig hebben, beter dan dat we dat zelf weten..
Een aantal dagen geleden ontmoette ik een van de locale vrijwilligers: Pauline.
Ik was op mijn weg naar het shiftleader kantoortje en ik kwam langs de informatie desk waar zij zat om mensen hun vragen te beantwoorden.
Ik stopte omdat ik een nieuw gezicht zag en stelde mezelf voor. Heel normaal allemaal. Een klein praatje, een glimlach een knikje en weg was ik weer, want werk roepte.
De dag daarna was ik hard bezig om de bookfair te vegen toen de telefoon rinkelde, een van de andere crew opnam en mij riep.
Aan de andere kant was Pauline die zei dat ze een verassing had voor mij in de koelkast van de bijeenkomstkamer van de locale vrijwilligers.
Dus rond half 12 ‘s nachts, na werk, open ik de koelkast en vind een soort van ijsthee drankje dat typisch Maleis’ is (en heeeel lekker!). Dat was een leuke verassing, want aan het einde van een werkdag is niets lekkerder dan neerploffen op de bank met je favoriete drankje of eten.
De dag daarna deed ze hetzelfde, dit keer met een ander typisch Maleis’ drankje.
Ik vroeg me een beetje af, waaraan ik dat nou precies verdiend had. Ik ben de helft van de tijd aan het rondrennen en te druk om een praatje te maken met de vrijwilligers, alhoewel ik dat wel graag wil en heel erg van geniet. Ik had maar 5 minuutjes met Pauline gepraat en het was alsof ik uren met haar had staan praten!
Al snel kwam ik haar weer tegen en legde ze uit dat God mij op haar hart had gelegd, en dat ze me heel graag samen met een ander meisje mee uit wou nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Vanavond nam ze mij en een ander meisje uit voor avondeten. En dat niet alleen! Na een geweldig maal van kip, garnalen, tofu, maissoep met krab, groente en rijst gingen we naar een prayerroom om te bidden en muziek te maken, toen gingen we op naar het strand en dronken een suikerbiet-achtig drankje met lemon voordat we weer terug naar huis gingen.
Nu net, een half uur geleden heb ik haar blog bekeken waarin ze schrijft over hoe God verschillende mensen aan boord de Logos Hope op haar hart legt en hoe ze hen gewoon wil verwennen en zegenen.
Wauw! Wat een ministry, mensen! I mean, that truly inspires me.
Like, seriously. Ze geeft, en verwacht niets terug. En ze heeft begrepen waarom Jezus ons vertelde dat geven meer gezegend is dan ontvangen. She taught me an important lesson. Namelijk dat er een ultieme voldoening en soort van blijheid ontstaat als je omkijkt naar anderen, in plaats van alleen maar om jezelf geeft… Ik weet uit ervaring dat het waar is wat ze zegt, ik vraag me alleen af waarom ik het niet veel vaker doe? Gewoon even je buurvrouw een stroopwafel brengen! Gewoon even een ijsje halen voor je co-worker! Gewoon even de kamer stofzuigen zodat je kamergenootjes dat niet meer hoeven te doen! Dat zou meer en meer gewoon moeten worden.
Gewoon, NORMAAL om meer te geven om een anders welzijn dan je eigen. En het mooie is.. het is aanstekelijk. Pauline startte met mensen die God haar op haar hart gaf, en deze mensen begonnen dat ook te doen en steekten anderen aan, die weer anderen aansteken, etc.
Yaay 
Our God is an awesome God. His ways are so much higher than ours.
