Een frisse kille tocht gaat door het huis heen, maar buiten in de zon is het lekker warm! Ik wou even laten weten dat alles goed gaat hierzo! Matt’s vrienden en familie komen constant over de vloer om Matt te zien en mij te ontmoeten. Soms word het allemaal teveel en ben ik best verlegen maar dankanik gewoon aan zijn moeders handje lopen en die zorgt er dan wel voor  dat ik niet bestormd word met aandacht.

Het is heel goed om even een beetje rust te hebben en te reflecteren op mijn tijd op het schip. Ik mis het natuurlijk best wel, maar ik ben dankbaar voor de tijd die ik daar heb kunnen hebben en nu is het gewoon tijd voor een nieuw hoofdstuk..

Wat ik hier zoal doe? Er komen hier vaak mensen over de vloer of Matt en ik gaan naar zijn vrienden, dus het is een hoop kennismaken en kletsen. Soms neemt Matt me uit om me wat van Australie te laten zien; dingen zoals: de grote bibliotheek, het strand, de dandenongs (beschermd natuur park), de dierentuin of het stadscentrum vanMelbourne.

Als ik thuis ben help ik zijn moeder in het huishouden en doe ik mijn stille tijd.

Het is echt genieten om hier te zijn, maar aan de andere kant is het ook erg moeilijk om het schip los te laten en om niet bezorgd te zijn over wat er in te toekomst gaat gebeuren.

Met een vriendin in Melbourne

Op dit moment is het bijna zeker dat Matt aan het einde van dit jaar naarNederlandkomt; twee ‘SP-couples’ die we hebben leren kennen op het schip, trouwen in Augustus en September in Zwitserland en inNederland, dat willen we natuurlijk voor geen goud missen! Dan zal Matt naar Brussel verhuizen om daar met OM te werken en ik blijf voor tenminste 1 jaar in Nederland om mijn propedeuse te halen (hopelijk) voor Journalistiek (of een andere studie, God knows..). Wat er daarna gaat gebeuren is nog erg onzeker; het enige dat we weten is dat we uiteindelijk samen terug te zending in willen, en daar werken we ook naartoe. Hoe dan ook, God heeft het in zijn hand en we weten dat we niets hoeven te vrezen zolang we Hem op de eerste plaats in ons leven zetten.

We hebben in de laatste twee jaar zoveel bewijs van zijn aanwezigheid en kracht gekregen!

Nou, ik hoop dat ik jullie zo goed geinformeerd heb.. Bedankt voor jullie gebed en support!

Liefs, Fem

Maar voel ik me verdrietig? Nee. Jongens, ik voel me prima, de realiteit heeft me echt nog niet bereikt. Ik voel me een beetje ‘numb’ (verdoofd)! Ik heb gister twee van mijn beste vrienden uitgezwaait, en het voelde zo onecht. Alsof het maar een droom is.

En dat was het ook. De Logos Hope was een droom die uitkwam voor mij, misschien kwam het niet uit precies zoals ik verwacht had, maar het gebeurde. Een hele lange, levens echte droom, waarin God me een heel aantal keren wakker maakte met een klap in mijn gezicht, om de realiteit onder ogen te zien, niet zo egoistisch te zijn en echt voor Hem en Hem alleen te leven.
Maar God deelde niet alleen klappen uit, want als het teveel werd had ik altijd een rotsvast fundament waar ik op kon terugvallen.

Mijn grootste les is, dat.. Ookal kwam ik om God te dienen, het is heel anders uitgekeerd. Ja, ik heb deze twee jaren voor God gegeven en God heeft me veel geleerd. Maar er is 1 ding dat ik heb geleerd dat mijn hele houding veranderde: God is ultiem verhoogd als we aanvaarden dat Hij degene is die geeft, en wij zijn degenen die ontvangen. Niet omgekeerd. Er is niets dat wij aan God kunnen geven dat Hij nodig heeft. Wij kunnen Christus nooit ‘terugbetalen’ voor wat hij voor ons heeft gedaan. En dat is ook niet nodig! Het punt is; dat ik leerde dat ik Hem dieper kan leren kennen, niet door te geven, maar door te ontvangen van Hem.

Door te aandacht, tijd, steun en positiviteit te steken in mensen over de hele wereld, heb ik zoveel meer teruggekregen dan ik weggaf! Het was zo gaaf om mensen in Afrika te zegenen met een Bijbel, of om mensen te bemoedigen met mijn getuigenis in bijbelstudiegroepen in de Arabische wereld (en geloof me, mijn getuigenis klinkt zo nietig naast de getuigenis van deze mensen). Ik genoot er zo van om met wezen te spelen in elk deel van de wereld, om ze verhaaltjes voor te lezen terwijl ze mijn haren vlechten en om woordjes in hun taal te leren. En zoveel meer! Maar al dit was uiteindelijk ontvangen, en niet geven.

Ik ben iedereen ontzettend dankbaar voor de steun die ik heb gekregen! De kaartjes, de emails, de telefoontjes, het gebed, de financien en de bemoedigende reacties op facebook, twitter en deze blog. Het heeft zoveel geholpen! Heel erg bedankt!

Ik kom thuis mid-april, en ergens daarna loop je me ongetwijfeld wel ergens tegen het lijf want ik heb een hoop geklets in te halen met een heleboel mensen!

Femke

Sommigen van jullie hebben gehoord van de aardbeving die hier maandagochtend was.
Op het moment van de aardbeving was ik op het schip, dat ligt in Cebu-island (vlak naast Negros-island) waar geen landverschuivingen waren, alleen een hele hoop bevingen en paniek.

Veel van de crewmembers waren buiten omdat het een vrije dag was, en veel kwamen terecht in een chaos van paniekerige mensen die begonnen te rennen, maar niemand van ons is gewond geraakt. Het tsunami alarm is inmiddels weer ingetrokken en alle winkels zijn weer open.

De gevolgen van de aardbeving zijn veel erger op Negros-island. We kunnen bidden dat er een mogelijkheid zal zijn om een team van het schip te sturen om van dienst te zijn daar!

Dankjulliewel voor jullie zorgen en medeleven!
Fem

Deze hele week is het mijn taak om met alle meiden van mijn team af te spreken, met ze te praten over werk, hun houding, ervaringen en evaluatie van mijn leiderschap.

Geweldig! Mijn taak is om thee te drinken en te babbelen met verschillende meiden, YES! Tegerlijkertijd vul ik ook evaluatie formulieren in voor hen, waarin ik beschrijf wat hun min en plus punten zijn en hoe hun werkhouding is.

Gisteren heb ik mijn ‘vaarwel-praatje’ gegeven op de laatste Team Dag die ik had. Ik ga mijn team zo erg missen! Nu het allemaal tegen het einde loopt realiseer ik me des te meer hoe gezegend ik ben om als 19 jarige, een leider te zijn van een internationaal team. Ik moedig hen aan en draag de consequensies als er iets fout gaat en zij inspireren mij, en ondersteunen mij in de beslissingen die ik neem. Het is zo mooi om een shiftleider te zijn!

Er zitten ook moeilijke kanten aan, soms voel ik me zo ontmoedigd en onenthousiast, en dan moet ik toch nogsteeds het goede voorbeeld zijn en een lach op mijn gezicht hebben, want als ik het niet zie zitten, is mijn team ook niet happy.

Daarom heb ik de laatste maand wat rust gekregen van mijn leiders, de stress werd me gewoon even teveel, en de druk van de heimwee, naar Australie gaan, afscheid nemen van het schip en vrienden word steeds zwaarder.

Een les die ik hierin geleerd heb, is dat mijn team net-zo-goed voor mij zorgt als ik voor hen. Een maand en een week ofzo geleden was ik er zo doorheen dat ik zomaar uit het niets in tranen uitbrak vlak nadat we de ochtendbijeenkomst hadden gehad.

Na zo’n bijeenkomst blijf ik achter zodat iedereen mij vragen kon stellen, en deze dag vertelde een hele hoop vrienden me ineens dat ze 2 uur eerder van werk weg moesten omdat ze in een programma zaten die avond! Dat kwam erop neer, dat ik als enige shiftleider, samen met zo’n 10 mensen achter zou blijven, en dat is gewoon niet zoveel als je je bedenkt dat er normaal minimaal 21 mensen werken.

Iedereen kwam dus naar mij toe, en na een paar tevergeefse pogingen om niet te huilen gaf ik dan toch in. En direct sloot mijn team in een kring om mij heen en begon te bidden voor me. (Wat me nog emotioneler maakte, pffft ‘the curse of being a girl’). Dat bemoedigde me heel erg, en maakte me ervan bewust dat ik niet alleen maar zorg voor hen en dat het niet alleen mijn taak is om te zorgen dat het goed gaat met iedereen. Dat doen we als team!

In Singapore ben ik ook naar een ‘activiteiten huis’ voor geestelijk gehandicapte volwassenen geweest om daar een dag activiteiten te verzorgen.

Het was echt zo geweldig! We hebben spelletjes met ze gespeelt en door middel van verkleden en plaatjes en filmpjes uitgelegd waar we vandaan komen en wat we doen.

Dat was gaaf, we konden ook een bemoediging zijn voor de mensen die dit elke dag doen, dat was mooi.

Kerst was geweldig, Matt en ik hebben een vriend inSingaporedie ons en andere vrienden van ons had uitgenodigd om op eerste kerstdag naar zijn huis te komen om het internet te gebruiken en om noodles te koken en pizza te bakken en gezellig spelletjes te spelen. Dat was echt heel leuk.

Op kerstavond serveerden de leiders van het schip iedereen met een heel lekker kerstdinner van 3 gangen. Samen met een paar vrienden hadden we ook hard geoefent voor een ‘carol service’ op kerstavond. En die was ook erg geslaagd, de hele community was erbij en het was een kerstavond met ‘just us’, geen gasten of andere mensen, alleen onze ‘schips familie’.

To zover de blog weer! Nu is het tijd voor mijn eerste wandeling in Cebu, Filipijnen!

Fem

Kota Kinabalu, Malaysia, is een geweldige haven. De stad is niet ver weg, het eten is lekker en heel goedkoop en lekker wandelen kan ook heel goed!
Maar daar schrijf ik deze blog niet over.

Soms, werkt God op een manier die je zelf niet plant, of die je niet had aan zien komen. Want God’s wegen zijn anders dan die van ons, hij weet wat we nodig hebben, beter dan dat we dat zelf weten..

Een aantal dagen geleden ontmoette ik een van de locale vrijwilligers: Pauline.
Ik was op mijn weg naar het shiftleader kantoortje en ik kwam langs de informatie desk waar zij zat om mensen hun vragen te beantwoorden.
Ik stopte omdat ik een nieuw gezicht zag en stelde mezelf voor. Heel normaal allemaal. Een klein praatje, een glimlach een knikje en weg was ik weer, want werk roepte.

De dag daarna was ik hard bezig om de bookfair te vegen toen de telefoon rinkelde, een van de andere crew opnam en mij riep.
Aan de andere kant was Pauline die zei dat ze een verassing had voor mij in de koelkast van de bijeenkomstkamer van de locale vrijwilligers.

Dus rond half 12 ‘s nachts, na werk, open ik de koelkast en vind een soort van ijsthee drankje dat typisch Maleis’ is (en heeeel lekker!). Dat was een leuke verassing, want aan het einde van een werkdag is niets lekkerder dan neerploffen op de bank met je favoriete drankje of eten.
De dag daarna deed ze hetzelfde, dit keer met een ander typisch Maleis’ drankje.

Ik vroeg me een beetje af, waaraan ik dat nou precies verdiend had. Ik ben de helft van de tijd aan het rondrennen en te druk om een praatje te maken met de vrijwilligers, alhoewel ik dat wel graag wil en heel erg van geniet. Ik had maar 5 minuutjes met Pauline gepraat en het was alsof ik uren met haar had staan praten!

Al snel kwam ik haar weer tegen en legde ze uit dat God mij op haar hart had gelegd, en dat ze me heel graag samen met een ander meisje mee uit wou nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Vanavond nam ze mij en een ander meisje uit voor avondeten. En dat niet alleen! Na een geweldig maal van kip, garnalen, tofu, maissoep met krab, groente en rijst gingen we naar een prayerroom om te bidden en muziek te maken, toen gingen we op naar het strand en dronken een suikerbiet-achtig drankje met lemon voordat we weer terug naar huis gingen.

Nu net, een half uur geleden heb ik haar blog bekeken waarin ze schrijft over hoe God verschillende mensen aan boord de Logos Hope op haar hart legt en hoe ze hen gewoon wil verwennen en zegenen.
Wauw! Wat een ministry, mensen! I mean, that truly inspires me.
Like, seriously. Ze geeft, en verwacht niets terug. En ze heeft begrepen waarom Jezus ons vertelde dat geven meer gezegend is dan ontvangen. She taught me an important lesson. Namelijk dat er een ultieme voldoening en soort van blijheid ontstaat als je omkijkt naar anderen, in plaats van alleen maar om jezelf geeft… Ik weet uit ervaring dat het waar is wat ze zegt, ik vraag me alleen af waarom ik het niet veel vaker doe? Gewoon even je buurvrouw een stroopwafel brengen! Gewoon even een ijsje halen voor je co-worker! Gewoon even de kamer stofzuigen zodat je kamergenootjes dat niet meer hoeven te doen! Dat zou meer en meer gewoon moeten worden.

Gewoon, NORMAAL om meer te geven om een anders welzijn dan je eigen. En het mooie is.. het is aanstekelijk. Pauline startte met mensen die God haar op haar hart gaf, en deze mensen begonnen dat ook te doen en steekten anderen aan, die weer anderen aansteken, etc.

Yaay Our God is an awesome God. His ways are so much higher than ours.

In een tehuis in Maleisie

Okay dus! Nieuwe blog.
Wat valt er te vertellen?

Ik ben in Maleisie, ik weet iets meer van wat er na het schip gaat gebeuren, we hebben een aanvaring gehad.. ja dat is wel genoeg materiaal om wat te schrijven!

Een aantal weken geleden bezocht ik een tehuis met kinderen van 3 maanden tot 18 jaar. Ik was heel erg onder de indruk! De pastor en zijn vrouw die het tehuis runnen, behandelen de 20-15 kids echt als hun eigen zoons en dochters. De meeste kinderen zijn afgestaan door hun ouders vanwege familie problemen of drugs/alcohol problemen. Toen ik vroeg wat het verhaal van de 3 maanden oude baby is die ik heen en weer wiegde zei de ‘moeder’ van het tehuis: ‘Haar moeder was 18 en wou niet eens naar haar kijken, ze zei alleen maar: ‘ik moet haar niet, ik moet haar niet’. Daarop beldden de zusters het tehuis en ging zei naar het ziekenhuis om de baby mee te nemen.

Samen met 2 andere meiden en 1 jongen van ons schip speelden we spelletjes met de kinderen, maakten we ballon-dieren en deden we face-painting.

De pastor en zijn vrouw vertelden me hoe ze nooit iets tekort komen, ookal hebben ze geen duidelijk inkomen. De overheid in Maleisie heeft gezien dat hun christelijke tehuis goed gestructureerd is en hoe gedisciplineerd de kids zijn, daarom steunen ze hen ook. Er komt niet veel geld van de kerk, maar er zijn altijd mensen die zomaar een heleboel geld geven, of die hen een of andere dienst verlenen (zoals het dak repareren etc.). Het was ontzettend gaaf om daar te zijn en te zien hoe God hen en hun tehuis gebruikt!!

Toen we Kuching invaarden hebben we een aanvaring gehad met het autovrachtschip de ‘Hercules’. Nou, wij hadden netzogoed ‘Duimelijntje’ kunnen heten. Er zit een mini-deukje in de ‘Hercules’ en een van onze reddingsboten is completes verpulverd! Gelukkig kunnen we nogsteeds varen, en de verkoop gaat erg goed in Kuching, dus we hopen en bidden dat we snel een vervanging of reparatie kunnen betalen.

Met Matt en mij gaat het ook allemaal goed. Matt werkt nu met de geluid/licht/video afdeling. Hij zorgt bij elke samenkomst voor het geluid en licht, songteksten op de schermen en video’s etc. Hij heeft het daar erg naar zijn zin. (Misschien ook omdat hij mij altijd kan horen zingen in elk programma waar ik in betrokken ben, haha)

Ik ben nogsteeds shiftleader in de bookfair en ik heb het nogsteeds erg naar mijn zin. Een paar weken geleden heb ik met de andere 3 shiftleaders van de verschillende shifts, pizza gebakken voor onze teams. Dat vonden ze erg leuk.

Met met Matt's moeder en zusje toen ze voor een week naar Logos Hope kwamen!

Op 11 februarie verlaat ik de Logos Hope samen met Matt en vliegen we naar zijn woonplaats, Melbourne in Australie. Daar blijf ik 2 maanden en dan kom ik thuis! THUIS! Jeej

However, ik ben dus 2 maanden langer weg dan jullie allemaal hadden verwacht, sorry. De reden waarom we dit doen is omdat ik nu toch al aan deze kant van de wereld zit en het zou veel meer kosten om eerst naar huis te vliegen en dan nog weer is naar Australie te gaan. Ook vinden Matt en ik het gewoon heel belangrijk dat we elkaars woonplaats zien, familie en kerk bezoeken en leren kennen en natuurlijk om elkaar cultuur te ervaren. Jullie zullen Matt dus ook vanzelf wel zien verschijnen in Nederland

Maar genoeg over thuiskomen nu! Het is nog niet zover, en ik heb nog een hoop te doen hier! Ik ben deze week gastvrouw in de zondagsdienst, zaterdag zing ik een nederlands liedje op mn klompen in een event, en ik leid mijn trouwe team nog steeds door de dagen dat we open zijn heen! Kerst en Nieuwjaar komt er weer aan, en de eerste adventdienst word georganiseerd door mijn ‘PST (pre-ship training)’ – dat is iedereen die samen met mij in Jamaica aan boord is gekomen. Ik zing nogsteeds in de verschillende programma’s en speel hier en daar piano als ze me nodig hebben.
In de volgende haven hebben we een jeugdweekend aan boord waar ik super graag in betrokken wil zijn. (–voor degenen die het kennen- het is een soort van ‘Teenstreet’, ‘wervelweekend’ of ‘Eo-Ronduit weekend’ het heet: ‘Teens in Missions’).
Ik was al betrokken in de ‘worship’ van een eerder jongerenweekend en dat was supergaaf!

Dat is het voor nu!
Dankjulliewel, iedereen die nogsteeds kaartjes stuurt en mailtjes schrijft en zelfs pakketjes voor me op de post doet! Zo lief!

Tijd om een nieuwe blog te schrijven en een nieuwe nieuwsbrief!

Crowd Control in Hambantota, Sri Lanka

Hambantota: Ik probeer te communiceren met een ouder vrouwtje in de locale taal: Sinhala. Ik heb een aantal zinnen geleerd tijden mijn tijd in Sri Lanka.

Deze foto’s zijn van crowd control in Hambantota, maar dit is niks bij wat we hebben meegemaakt in India. Helaas heb ik er (nog) geen foto’s van..

India
Ik weet niet zeker wat ik jullie heb verteld van India, maar dit zijn mijn impressies van Visakhapatnam.

Een bus rijd elk kwartier om de ships crew van en naar de security poort te brengen. Zodra de bus de hoek om slaat en we kunnen zien wat achter de gate is zakt de moed me in de schoenen. Ik ben Assistent Shiftleader en ben buiten om te kijken hoe het met de mensen gaat die buiten kaartjes verkopen en ‘crowd control’ doen.
Duizenden mensen vormen een dichte duwende, tenen-trappende, schreeuwende groep die allemaal willen voorkruipen. De rij is meters en meters lang en het is moeilijk om mensen zover te krijgen om achetraan aan te sluiten (als je hier de rij volgt naar achteren, en dan een bocht naar rechts, de verhoging op en dan helemaal naar achter totdat er een bocht is naar links.. etc).
Ik zie de rood aangelopen hoofden van mijn collega’s (van de hitte en van de frustratie), ik zie de straatkinderen die de bus inglippen, ik zie de arme man met een suikerbiet-drankjes-stand die zijn business probeert te doen terwijl de politie zijn fiets afpakt om de weg te blokkeren voor voorkruipers en ik zie de leraren en leraressen met hun kinderen uren in de rij wachten en schreeuwen tegen hun leerlingen die elk moment flauw kunnen vallen.

Dat is de eerste herinnering die ik krijg bij India. Het was bikkelen en zweten, hard werken en weinig rusten. Maar God heeft me veel geleerd in deze tijd.
Hij heeft me geholpen om te blijven glimlachen, om nederig te blijven en om rustig te blijven ookal gaat alles mis. Een heleboel ouders raakten hun kinderen kwijt in de chaos op het schip, het is dan de taak van de shiftleader om het kind (of de ouders) te vinden, en vooral om daarbij kalm en georganiseerd te blijven. Nou, ik ben een master in het vinden van ouders en kinderen nu.
Het was een goede haven om getraind te worden als shiftleader.

Maleisie
Na India voeren we naar het eiland ‘Penang’ dat bij Maleisie hoort. Mijn vriend heeft daar al zo’n twee maanden gewoond om alles voor te bereiden, en hij stond aan wal met een bos rode rozen voor mij. (AAAH ZO LIEF! Hhm, ja sorry hoor).
De eerste paar dagen dat ik officieel shiftleader was waren rustig en heel leuk. Overal zitten kids op de vloer met hun ouders in boeken te bladeren. Mensen zijn heel georganiseerd! We waren ZO verbaasd dat ze hier vanzelf een rij maken! Daar komt geen politie of LogosHoper aan te pas!
De afgelopen week vierden ze hier het ‘festival van de hongerige geesten’, alles was dus dicht voor een week en iedereen had vakantie, dus het was een drukke week voor ons! Maar het was heel leuk en goed om zoveel mensen te ontvangen. Het festival was een beetje merkwaardig.. ze steken overal vuurwerk af om geesten weg te jagen. En wij maar grappen ‘Nou, daar is mijn Heilige Geest nog niet zo bang van hoor!’.
Jammer, dat we alleen maar kunnen bidden en gastvrij zijn. In de hoop om de liefde uit te stralen die we in onze eigen levens ervaren.

Matt rent van hop naar her en krijgt elke 5 minuten een telefoontje van iemand, dus ik zie hem niet zoveel. Elke maandag zorgen we dat we vrij hebben en dan neemt ie me naar alle leuke plaatsen die hij heeft bezocht toen hij hier ‘line-up’ deed.
Vorige maandag hebben we bijvoorbeeld gewandeld in het regenwoud.

Gisteren hebben we een heleboel Nederlanders over de vloer gehad. Dat was echt gaaf! Lekker Nederlands praten, over drop, stroopwafels, kinderliedjes en sinterklaas. We hebben voor hen kunnen bidden en we hebben hen kunnen laten zien wat we doen op het schip en wat onze doeleinden zijn.

Vandaag werk ik weer tot 2300 uur, maar het is echt een gave tijd in de bookfair omdat dit de laatste paar dagen zijn met dit team. Binnenkort gaan een heleboel van mijn vrieden terug naar huis en hun plaatsen zullen worden opgevuld met nieuwe mensen. Moeilijk.. Maar het is goed dat we beseffen dat we van deze tijd moeten genieten samen, voordat het over is.

Femke

Van achter naar voren: Kathryn&Andy (Zwitserland), Suanne&Greg (Hong Kong & Singapore) en Matt&ik - uit in Malaysia voor Greg's verjaardag!

In deze blog zal je te weten komen:
- Wanneer en waarom ik op hoge hakken over het schip stamp.
- Wat ik hier precies allemaal ookalweer doe, of ga doen. Changes all the time.
- Wat mijn eerste impressies zijn van India.

Logoscars
Al weken, WEEEEKEN, van te voren valt er zo nu en dan een van de meiden onze (Laura (Indonesie), Danree (Zuid-Afrika), Hye-Ji (Zuid-Korea) en ik) cabin binnen met een jurk of een creatieve samenstelling van een heleboel kleren die samen iets ‘fashionable’ of iets hips moeten voorstellen.. ‘Vind je dat ik die hoed moet dragen?’, ‘Zal ik in mijn niewe ‘sari’ gaan?’, ‘Goudkleurige sieraden of zilver?’, ‘Heb jij een haarkruller?’.
Ja, het hing al vroeg in de lucht. De Logoscars. Ik zal het in het kort uitleggen:
- We hebben het hele jaar om korte films te maken en aan de organisator van de Logoscars van dat jaar te sturen.
- Op de dag van de Logoscars komen we allemaal bij elkaar in het theater en kijken alle filmpjes.
- Na dat we alles hebben gezien verkiezen we welke film de beste actrice had, beste acteur, beste director, beste screenplay, etc. etc.
- Iedereen ziet er mooi uit, zoals kerst!
- Er zijn lekkere hapjes Die we normaal nooit eten. (zoals donuts! jeej)
- Er zijn altijd mensen idioot verkleed. (vorig jaar schoor een jongen zijn benen, dit jaar kwamen een paar jongen in arabische jurken en sjaals om hun hoofd).

Steven(Duitsland), Yvonne(NL), Eikku(Finland), Ik, Dima(Rusland), Daniel(Singapore), Stephanie(VS)

Werk, hobbies, leven
Ik werk nog altijd in de bookfair. Ik heb op het moment 3 taken die ik (gelukkig) nooit allemaal op hetzelfde moment hoef te doen. Ik ben ‘Assistent Shiftleader’ 1 of 2 dagen in de week, dat betekend dat ik de shiftleader help met wat er ook maar aan de hand is. Ik ben ‘Headcashier’ 1 keer per week, dat betekend dat ik het geld verzamel en naar en van de kluis breng. Ook moet ik alle problemen aan de kassa oplossen. De rest van de dagen doe ik ‘Product Placement’; zorg dat de bookfair er netjes en geordent uitziet, dat alle boeken zijn aangevuld en de nieuwe titels op de planken staan. Over 6 weken neem ik over als leider van mijn shift. (er zijn twee shifts, 1 werk van 9am tot 4pm, de ander van 2.30pm tot 10pm. Ze wisselen van tijden elke week.)
Daarnaast zing in in events, of help ik mee als cameravrouw in het theater. Ik zing en/of speel piano in de worship band en binnenkort word ik ook zondagschool lerares!
Er valt dus nog een hoop te leren en ik kijk erg uit naar alle uitdagingen die voor me liggen.

Een paar dagen geleden heb ik met een van de schipskids een ‘disney-night’ georganiseerd voor alle meiden. Zaterdag avond zaten we in een van de kamers met een heleboel cake, pannekoeken en chocola en natuurlijk disneyfilms! We hebben samen genoten van Tarzan, de Klokkenluider van de Notre Dame en Keizer Kuzco! Het was gaaf om zo tussen de drukte door lekker met zijn allen te relaxen en maf te doen

De uitnodigingen die we op alle deuren plakten

India
India is inderdaad een land met druk verkeer en veel mensen. Je toetert niet omdat je er langs moet, maar simpel omdat de laatste keer dat je getoeterd hebt alweer 2 minuten geleden is!
Geen spijkerbroeken en mooie bloesjes niks niet, alle vrouwen gaan hier in mooie kleurrijke ‘sari’s’ (of iets dat daarop lijkt waarvan ik de naam even kwijt ben), over straat.
Een paar weken geleden was ik bij een familie die een heel feestmaal had bereid voor ons. Wel een beetje tong-brandend.. De mensen zijn gaaf, heel gastvrij. Op het eerste gezicht merk je het kastenstelsel niet, maar als je beter kijkt zie je hoe het in zijn werk gaat.
De ‘dalit’s’ zijn de ‘minsten’ volgens het kastenstelsel in India, ze leven in armoede en dienen de mensen in hogere kasten. In school moeten ze alle vieze klusjes doen en achterin de klas zitten, etc. Het is moeilijk om te zien dat mensen elkaar zo onwaardig kunnen laten voelen. De meeste dalits zijn christenen.

Evelyn, ik, Peter, Nikola, Eikku en Eva bij een waterval in India